Kalcytonina
Jest polipeptydem, wydzielanym przez komórki okołopęcherzykowe tarczycy. Nie wykazuje swoistości gatunkowej. Jest antagonistą parathormonu i witaminy D. Tłumi resorpcję kostną, a pobudza czynność kostnotwórczą. Swoistość działania tego hormonu na nerki jest kwestionowana. Pobudza diurezę fosforanową, sodową i chlorkową. Po podaniu dożylnym we wlewie powoduje długotrwałą hipokalcemię i niewielki spadek poziomu fosforu w surowicy. Silnym bodźcem do wydzielania kalcytoniny jest hipokalcemia. Okres półtrwania wynosi 20 minut, ale rezultat hipokalcemiczny utrzymuje się przez 6—10 godzin. W leczeniu długotrwałym obserwuje się zmniejszenie wrażliwości na lek. Wskazania: stany hiperkalcemii (hiperkalcemia samoistna, zatrucie witaminą D, zwiększona reabsorpcja tkanki kostnej). W czasie leczenia obowiązuje częsta kontrola wapnia i fosforu oraz aktywności fosfatazy zasadowej w surowicy. Przeciwwskazania: niedoczynność przytarczyc, hipokalcemia, hipomagnezemia, tężyczka, skazy krwotoczne. Jednoczesne stosowanie leków tiazydowych może spowodować wystąpienie silnych skurczów mięśniowych. Objawy uboczne: tolerancja leku jest na ogół dobra, po podaniu dożylnym występują niekiedy: mdłości, wymioty, rumień twarzy, obrzęk w miejscu wstrzyknięcia. W przebiegu hipokalccmii nie kontrolowanej może wystąpić tężyczka, zaburzenia czynności serca.