Leki wydzielajace insuline
Do grupy tej należą pochodne sulfonylomorznika stosowane w leczeniu cukrzycy typu dorosłych z zachowaną zdolnością trzustki do wytwarzania insuliny. Działają bezpośrednio na komórki beta, pobudzając zarówno biosyntezę, jak i uwalnianie insuliny. Działanie lecznicze wywierają po podaniu doustnym, co jest zaletą w porównaniu z insuliną. Okres półtrwania jest długi, w przypadku tolbutarnidu (Diabetol) wynosi 5- godzin, w przypadku chlorpropamidu 35 godzin. W leczeniu cukrzycy wieku rozwojowego leki te są rzadko stosowane, z uwagi na zanik komórek wydzielniczych beta trzustki. Przydatne są w sporadycznych przypadkach cukrzycy z małym zapotrzebowaniem na insulinę. Stosuje się wtedy chlorpropamid w dawce 100—250 mg na dobę, niekiedy łącznie z insuliną albo biguanidami. Objawy toksyczne, jak uszkodzenie miąższu wątroby, nietolerancja ze strony przewodu pokarmowego, odczyny uczuleniowe występują bardzo rzadko. Tolbutamid stosowany jest w próbach diagnostycznych, oceniających zdolność do wysiewu insuliny. Lek podaje się dożylnie, jednorazowo w dawce 20 mg/kg masy ciała (0,6 g/m2 powierzchni ciała), nie przekraczając l g. Pochodne sulfonylomocznika nie mogą być kojarzone z fenacetyną, fe-nylobutazonem, lekami blokującymi receptory alfa- i beta-adrenergiczne (fentolamina), pobudzającymi wydzielanie insuliny.
Preparaty: Chlorpropamid tabl. 250 mg, Diabetol tabl. 500 mg, 1000 mg, 20 ml amp. do stosowania dożylnego 1000 mg/20 ml.