Pochodne tiomocznika
Najbardziej wartościowymi związkami w leczeniu nadczynności tarczycy są pochodne tiomocznika. Z przewodu pokarmowego wchłaniane są szybko. Działanie hamujące na czynność tarczycy utrzymuje się po podaniu jednorazowej dawki przez 24 godziny, dlatego w długotrwałym leczeniu można je stosować w jednej dawce dziennej. Pochodne tiomocznika powodują u ok. 60% dzieci i młodocianych długotrwałe remisje choroby. Leczenie w większości przypadków trwa 2—3 lata. Objawy uboczne: prawie u wszystkich leczonych tarczyca przerasta. Rodzice leczonego dziecka powinni być o tym poinformowani. U ok. 20% leczonych występują skórne odczyny alergiczne, łysienie, objawy nietolerancji ze strony przewodu pokarmowego, przejściowa leukopenia. W czasie stosowania skutecznych dawek hamujących u dzieci i młodocianych na ogół nie udaje się unikać przejścia ze stanu hiper- do hipotyreozy. W okresie między 4 a 8 tygodniem leczenia stwierdza się prawie zawsze małe stężenie w surowicy T4, T3 i PBJ, co jest wskazaniem do zmniejszenia dawki leku tyreostatycznego i jednoczesnego podania L—T4 bądź tyreoidyny w dawkach zalecanych w leczeniu wola ze stanem eutyreozy. U niektórych pacjentów pomimo ww postępowania dochodzi do rozwoju dużego, unaczynionego wola. Jest to wskazaniem do przerwania leczenia tyreostatykami i wycięcia tarczycy. Zabieg operacyjny przeprowadza się po przerwie w stosowaniu tyreostatyków, trwającej 7—10 dni.